Verhalen uit de oude doos
28-06-2000. Mijn vader, J.P. van Santen, inmiddels 77 jaar, is ook altijd verhuizer geweest
(en emballeur, acquisiteur, verkoopleider, directeur van een verhuisbedrijf te Rotterdam) en kan heel smakelijk vertellen over verhuizen lang geleden.
1. Net na de oorlog waren de verhuizingen niet zo groot, de inboedels kleiner
en de verhuiswagens ook. Locaal in Rotterdam deed je zo’n 4 a 6 verhuizingen per dag: de mensen hadden geen geld/geen spullen, alleen een paar bedden/divan, tafel en stoelen en een beetje klein gerei. Soms was er een grote verhuizing, waarbij bezems, gordijnrailzen, enz. tussen de assen, onder de wagen, werden vastgemaakt en de fietsen achterop de klep werden vastgebonden.
2. De klant(en) reden soms ook mee (hadden zelf geen auto/fiets) en zaten dan achterop in de verhuisauto op hun eigen bank of divan naar buiten te kijken (levensgevaarlijk !) Op een dag rijdt m’n vader weg van een kruispunt, kijkt in z’n spiegel en ziet de klant op straat liggen: had zijn “veiligheidsgordels” vergeten om te doen !
3. De piano van slager van Rij moest worden verhuisd, met collega Leen Edelschaap (vroeger hadden de mensen ook mooiere namen !). De weg zat vol kuilen en de piano viel om in de auto en werd weer vakkundig vastgezet met touwen. De slager staat bij aankomst te wachten: “Waar bleven jullie nou?” “Ach slager, onderweg hebben we de piano even gestemd, speel nu eens een stukkie, klinkt toch veel beter nu ?!” “Maar mannen, fantastisch, en dat voor Hfl 5,-- (ja ja: die prijzen waren toen wat lager !)”
“Ja slager, dat is nu service van de zaak !”
4. Met “Schele Toon” werd een kast over een winkel-pui naar beneden getakeld en per ongeluk een NEON-letter geraakt. Toon naar de winkelier: “meneer: doet u de lichten eens aan”. Wat blijkt: 1 letter doet het niet meer. Toon: “zo meneer, ’t is maar goed, dat ik dat effe heb gemeld, stel u voor, da’lijk denkt u nog, dat wij het kapot hebben gemaakt !
5. Piet Langstraat en Ties Scheffer verhuizen een dominee van Vlissingen naar Rotterdam. De reis duurt wel 7 uur, met alle ponten en veren van toen. Drie of vier keer wordt er gestopt en een bakkie gedaan: mensen hadden toen ook meer tijd ! Een houtje wordt getrokken om te bepalen, wie er moet betalen: de dominee of de verhuizers. Ties pakt twee houtjes en zegt: “lang betaalt en kort verliest, zeg het maar, dominee !”
De dominee kiest en blijkt elke keer te moeten betalen !
Gaat u ook verhuizen: bel ons gerust: wij vinden verhuizen nog steeds leuk !
Hartelijke groet, Jan van Santen, verhuizer
- Bezoek aan Australië en omgeving
- Ongelukje
- Een retourtje Canada
- Verhuizen: GELD OVER!
- Communicatie met de klant
- Jan helpt mee
- Combineren van gelegenheden
- Verhalen uit de oude doos
- Je komt nog eens ergens
Meer informatie
Wilt u nog meer weten of een afspraak maken? Neem contact op met de dichtstbijzijnde vestiging of stuur een e-mail naar: info@waaijenberg.nl.
Laatste nieuws
Persberichten
